Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Στέφανος Τζουμάκας: Θα φέρουμε στη θέση της διαπλοκής στα ΜΜΕ τη δημοκρατία ή μήπως τη Μ α φ ί α;

Δήλωση του Στέφανου Τζουμάκα με αφορμή τη δημόσια αντιπαράθεση για το ρόλο των δικτύων που δρουν με πρακτικές ανομίας, σε αγαστή σύμπραξη παραγόντων της παρασιτικής ολιγαρχίας και της δεξιάς για τον αποκλειστικό έλεγχο των ΜΜΕ.

Αθήνα 24 Ιουνίου

Θα φέρουμε στη θέση της διαπλοκής στα ΜΜΕ τη δημοκρατία ή μήπως τη Μ α φ ί α;

Το ΤΙΜΗΜΑ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δεν αποτιμάται με ΑΓΟΡΑΙΟΥΣ και ΕΜΠΟΡΙΚΟΥΣ όρους.

Με την ευκαιρία της δημόσιας συζήτησης για το ρόλο ορισμένων εφοπλιστών και τις διαχρονικές επιδιώξεις τους να αποκτήσουν ισχύ με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων θα ήθελα να επισημάνω και να υπενθυμίσω τα ακόλουθα:

Ο εφοπλιστής Μαρινάκης, κουμπάρος και σύμμαχος της οικογένειας Μητσοτάκη, προκαλεί τη νοημοσύνη μας και τις δημοκρατικές μας αρχές. Γατί βρήκε την ευκαιρία με τη φτωχοποίηση, τη παρακμή και τη κατάπτωση σε πλευρές του δημόσιου βίου και αγοράζει εκτός από εταιρίες ποδοσφαίρου και θεσμούς της δημοκρατίας όπως εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης.

Ένας δημοκρατικός και έντιμος δικαστής-γιατί υπάρχουν και έντιμοι δικαστές εκτός από τους επίορκους στην υπηρεσία της ολιγαρχίας ή σε κομματικά φερέφωνα - στη πρόσφατη εκδίκαση της υπόθεσης για την παραχώρηση άδειας καναλιών από το Συμβούλιο της Επικρατείας είπε: Καλά η κυβέρνηση θέλει να πατάξει τη διαπλοκή και αναρωτώμενος συνέχισε λέγων: Και θα φέρουμε στη θέση της διαπλοκής στα ΜΜΕ τη δημοκρατία ή μήπως τη Μ α φ ί α ;

Παρεμπιπτόντως η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την αδειοδότηση των καναλιών απέτυχε διότι προσέκρουσε σε συντηρητικές και πολιτικές διασυνδέσεις που επέβαλαν διαφορετική ερμηνεία της πάγιας νομολογίας από το 2010, που βασιζόταν στη συνταγματική διάταξη, ότι ΝΟΜΟΣ ΟΡΙΖΕΙ τις προϋποθέσεις για την απόδοση αδειοδοτικών δικαιωμάτων.

Ποιοι ήταν οι έμποροι που θα αγόραζαν τις άδειες στα ΜΜΕ; Μα οι έμποροι που αγοράζουν οπαδούς στα γήπεδα, οπαδούς στις κάλπες, εξωνημένους δημοσιογράφους και υποταγμένους και ελεγχόμενους πολιτικούς.
Είναι οι ίδιοι που έχουν στήσει το καρτέλ στα καύσιμα και στα δημόσια έργα και η επιτροπή ανταγωνισμού περί άλλων τυρβάζει.
Είναι οι ίδιοι που προβαίνουν σε ανεφοδιασμούς εν πλω, με αδασμολόγητα και αφορολόγητα. Το λαθρεμπόριο παλιά πληγή.

Τι προϋποθέτουν όλα αυτά; Μα έλεγχο λιμενικών , εφοριακών και υποταγμένων πολιτικών.
Τι επιδιώκουν -μεταξύ των άλλων – ορισμένοι εφοπλιστές και λαθρέμποροι; Mα να είναι και το δημόσιο σώμα των Λιμενικών ενταγμένο στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας \, για διασυνδέσεις και δίκτυα.

Ύστερα από πολλές προσπάθειες πετύχαμε να ενταχθεί το λιμενικό σώμα στο υπουργείο προστασίας του πολίτη. Με ποιών πιέσεις και γιατί – τον Ιούνιο του 2012 επί κυβέρνησης Α.Σαμαρά- ξαναεπέστρεψε το ΛΙΜΕΝΙΚΟ ως ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΩΜΑ ΤΑΞΗΣ - εν προκειμένω-στο Εμπορικής Ναυτιλίας;

Είναι πασίγνωστο διεθνώς ότι ομάδες εφοπλιστών- όχι μόνο ελληνικών ιδιοκτησιών - με έδρα τη Φλόριδα, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Πειραιά, κλπ επιδιώκουν να έχουν διασυνδέσεις και να ελέγχουν τα δημόσια σώματα ακτοφυλακής κρατών στις ακτογραμμές που διατρέχουν τη Λατινική Αμερική, τη Βόρεια Αμερική μέχρι το Καναδά, τη Μάγχη, τη Μεσόγειο και αλλαχού. Και ο νοών νοείτω.
Ποιοί προσήλθαν να αγοράσουν τηλεοπτικές άδειες, μήπως εργοστασιάρχες, μήπως βιομήχανοι, μήπως επιχειρηματίες; Όχι βέβαια. Αντίθετα. Όλο το κακό συναπάντημα της παρασιτικής και κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας.

Γιατί το κύριο κριτήριο ήταν το ΤΙΜΗΜΑ και όχι οι αρχές δημοκρατικής λειτουργίας και ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΟΛΩΝ στα ΜΜΕ. Γιατί ορισμένοι θεωρούσαν ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα με την αφελή θεωρία ότι» άμα ακολουθήσεις τη διαδρομή του χρήματος θα σε οδηγήσει σε σωστό δρόμο κτυπήματος της διαπλοκής, δηλονότι μια στροφή παραδίπλα από τη μαφία.

Γιατί ακόμα στη χώρα ευδοκιμεί ο οπαδισμός στον αθλητισμό.
Το ίδιο και σε κόμματα που ορισμένοι επιτήδεια παπαγαλίζουν- σε οπαδικό κλίμα - πως παραμερίζονται οι αρχές γιατί ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι με τη μαφία, τη διαπλοκή και την ολιγαρχία και πάει λέγοντας.

Άμεσα η κυβέρνηση οφείλει να εντάξει το λιμενικό σώμα στη δημόσια τάξη, στο Υπουργείο προστασίας του πολίτη. 
Οφείλει επίσης να νομοθετήσει ένα πλαίσιο αρχών για τα ΜΜΕ όπου το έσχατο θα είναι το τίμημα.
ΓΙΑΤΙ το ΤΙΜΗΜΑ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δεν αποτιμάται με ΑΓΟΡΑΙΟΥΣ και ΕΜΠΟΡΙΚΟΥΣ όρους.
Οφείλει να υποχρεώσει την επιτροπή κατά των καρτέλ να επέμβει στο πάρτυ της ασυδοσίας και της κερδοσκοπίας στα καύσιμα και όχι μόνο. Είναι γνωστοί οι ιδιοκτήτες των διυλιστηρίων.
Οφείλει επίσης να ορίσει έκτακτο έλεγχο στις λειτουργίες της ακτοφυλακής και ιδιαίτερα σε ότι αφορά το λαθρεμπόριο, τον ανεφοδιασμό, τα αφορολόγητα και τα αδασμολόγητα.
Το μαύρο χρήμα διακινείται από ανθρώπους που με δολιότητα προβαίνουν σε κακουργήματα και εμφανίζονται ως επενδυτές ή ακόμα και ως ευεργέτες που ξεπλένουν σε πάσης φύσεως «ιδρύματα» και δυστυχώς και σε δημοκρατικούς θεσμούς.

Το ερώτημα ετέθη: Με τη δημοκρατία ή με τη διαπλοκή και τη Μαφία.

Στέφανος Τζουμάκας,


Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Γεώργιος Μ. Σαρηγιάννης "Σοσιαλισμός και περιβάλλον", 2003

 
Ο σοσιαλισμός δρα σε μια ενότητα φύσης και ανθρώπινης κοινωνίας, οι Νόμοι του εκπορεύονται από τους Νόμους της Διαλεκτικής – αλλιώς δεν είναι σοσιαλισμός – και αυτό σημαίνει ότι η αρμονική ανάπτυξη με το περιβάλλον είναι συστατικό του στοιχείο. 
(Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος)

Ο μαρξισμός και το περιβάλλον

Το περιβάλλον είναι από τις περιοχές όπου μπορεί κανείς να διακρίνει άμεσα την ισχύ των Νόμων της Διαλεκτικής και του Μαρξισμού γενικότερα, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο «πατέρας της οικολογίας», ο Γερμανός υλιστής βιολόγος Ερνέστος Χαίκελ (1834-1919), ήταν προσωπικός φίλος του Μαρξ και αντάλλασσαν συχνά απόψεις επάνω στο Διαλεκτικό Υλισμό. Μπορούμε να σημειώσουμε για παράδειγμα τους τέσσερις νόμους της Διαλεκτικής:

Ο Νόμος της διαλεκτικής μεταβολής: «Τα πάντα ρει,» έλεγε ο αρχαίος υλιστής φιλόσοφος Ηράκλειτος, «για τη Διαλεκτική δεν υπάρχει τίποτα το οριστικό, το απόλυτο, το ιερό…», έγραφε ο Ενγκελς στο έργο του «Λ. Φόυερμπαχ». Στο περιβάλλον, όλα μεταβάλλονται, αναδιαμορφώνονται, αλλάζουν. Οι αλλαγές αυτές ήταν παλιά αποτέλεσμα φυσικών αλλαγών, στην εποχή μας όμως είναι βίαιες και έξω από τους νόμους της βιολογίας ή της κλιματολογίας, για παράδειγμα. Η καταστροφική μανία του καπιταλιστικού κέρδους εισβάλλει στο περιβάλλον και προκαλεί αλλαγές, που τείνουν σε περιβαλλοντική υποβάθμιση και, μάλιστα, σε όρια που σιγά σιγά φθάνουν σε σημεία που δεν είναι πλέον αναστρέψιμα. Ερημοποιήσεις, λειψυδρία, ρύπανση της ατμόσφαιρας, στη θέση απλών και αργών κλιματικών αλλαγών. Μεταβολών των οικοσυστημάτων, από τα δάση στην μπετονοποιημένη πόλη στη θέση της μεταβολής του δάσους σε χορτολιβαδική και μετά ξανά σε δασική έκταση. Στη θέση της διαδικασίας της ανανέωσης της φύσης, η καταστροφή της.

Ο Νόμος της αλληλεπίδρασης: Τα οικοσυστήματα αποτελούν ένα ενιαίο γενικό σύστημα με υποσυστήματα, τα οποία όλα είναι σε διαλεκτική συσχέτιση και αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Μία διαταραχή της ισορροπίας σε ένα στοιχείο ενός συστήματος ή υποσυστήματος προκαλεί σειρά αλυσιδωτών επενεργειών και αλλαγών σε όλα τα άλλα υποσυστήματα – και αυτές οι διαταραχές είναι και η ορατή όψη της περιβαλλοντικής ρύπανσης, της καταστροφής ειδών και ανάπτυξης άλλων. Για παράδειγμα, το κυνήγι της αύξησης της παραγωγής με οποιοδήποτε τρόπο και τίμημα που μας οδήγησε σε χρήση ανθυγιεινών και καρκινογόνων ορμονών και αντιβιοτικών, και σε υπερφόρτωση της τροφικής αλυσίδας με λιπάσματα και φυτοφάρμακα σε όφελος των μονοπωλίων παραγωγής τους και όχι της παραγωγής, έχει καταστροφικές επιδράσεις, όχι μόνο στα φυσικά υποσυστήματα, αλλά και στη δημόσια υγεία. Η επίλυση του προβλήματος όμως δεν περνά μέσα από μεταλλαγμένα, τα νεότερα λιπάσματα και φυτοφάρμακα ή ραδιενεργείς ακτινοβολίες των τροφίμων και των φυτών, αλλά μέσα από την αλλαγή της δομής της γεωργίας και της κτηνοτροφίας σε τρόπο, ώστε να μην παραβιάζονται οι φυσικοί νόμοι και οι λεπτές ισορροπίες στο περιβάλλον.

Ο Νόμος της ενότητας και της πάλης των αντιθέτων: Ο μετασχηματισμός κάθε πράγματος στο αντίθετό του και η ενότητα των αντιθέτων, ο τρίτος Νόμος της Διαλεκτικής, είναι τόσο φανερός στο φυσικό περιβάλλον, που ο Μαρξ και ο Ενγκελς έπαιρναν παραδείγματα από την τότε βιολογία και φυσιολογία για να κάνουν κατανοητό το Νόμο αυτό. Η εξέλιξη ενός ζωντανού οργανισμού, π.χ. από φυτό σε καρπό, και από καρπό σε σάπια οργανική ύλη, αλλά και η δημιουργία από τη νεκρή αυτή ύλη έμβιων όντων, που τελικά αναπτύσσουν καινούριο ζωντανό οργανισμό, η διάρθρωση της λεγόμενης «τροφικής αλυσίδας» στα ζώα και στα φυτά, και ακόμη η ενότητα που υπάρχει ανάμεσα στις καταστάσεις που αναφέρθηκαν, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το Νόμο αυτόν.

Ο Νόμος της μετατροπής της ποσότητας σε ποιότητα,
όπου μια συνεχής συσσώρευση ενός στοιχείου σε ένα οικοσύστημα μετατρέπει τελικά σε άλλη δομή το οικοσύστημα προς την καταστροφή ή την αναβάθμισή του, ανάλογα. Μπορεί, για παράδειγμα, δεκάδες χρόνια να συσσωρεύονται στην ατμόσφαιρα ρυπαντές, ή να αποψιλώνονται δάση, αλλά κάποια στιγμή η συσσωρευμένη αυτή ποσότητα μετατρέπεται σε ποιοτική αλλαγή, και τότε εμφανίζονται δραματικές κλιματικές αλλαγές, ακραία καιρικά φαινόμενα, εξαφανίσεις ολόκληρων οικοσυστημάτων, φαινόμενα καταστροφικών πλημμυρών ή ξηρασιών και ερημοποιήσεων. Μπορεί σε μια λίμνη να συσσωρεύονται για καιρό κατάλοιπα λιπασμάτων, αλλά σε κάποια στιγμή αναπτύσσεται ένας καλπάζων ευτροφισμός, ο οποίος τελικά μετατρέπει τη λίμνη σε έλος και στη συνέχεια σε χωράφι.

Η διαλεκτική του περιβάλλοντος

Πρέπει να δούμε δύο ακόμη σημεία: 
Το πρώτο, ότι η διαλεκτική της Φύσης και η ισχύς των τεσσάρων Νόμων της Διαλεκτικής στο περιβάλλον, του δίνει μια ολοκληρωμένη ενότητα σε όλα τα στοιχεία του, μια σχετικότητα ανάμεσά τους, και μια διαλεκτική μεταβολή, η οποία είναι σύμφυτη με όλα τα στοιχεία του. Το περιβάλλον, όπως και η Ιστορία, είναι τόσο σύνθετο φαινόμενο, που μόνο με τη Διαλεκτική μπορεί να μελετηθεί.

Δεύτερο, το περιβάλλον δεν είναι μόνο φυσικό φαινόμενο, αλλά και κοινωνικό, από τη στιγμή που ένα από τα βασικά υποσυστήματά του είναι και ο άνθρωπος. Ετσι, στο πλαίσιό του, υπεισέρχεται και ο κοινωνικός παράγοντας με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και την ιστορική εξελικτική διαδικασία τους. Ο Ιστορικός Υλισμός, έτσι, αποτελεί απαραίτητο πλαίσιο προσέγγισης των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Τίποτα πλέον στο περιβάλλον δεν είναι αποτέλεσμα μόνο βιολογικών και φυσικών Νόμων, αλλά και κοινωνικών. Η καταστροφή του περιβάλλοντος του 20ού αιώνα, είναι απλά συνέπεια συγκεκριμένων κοινωνικοοικονομικών και ιστορικών εξελίξεων, οι οποίες προκαλούνται στη βάση του ιδιωτικού καπιταλιστικού κέρδους. Η ρύπανση της ατμόσφαιρας από την αλόγιστη χρήση του ιδιωτικού αυτοκινήτου ως πηγής κερδών των αυτοκινητοβιομηχανιών και των εταιριών πετρελαιοειδών, η αλλαγή του κλίματος από την εξαφάνιση των τροπικών δασών από τις πολυεθνικές εταιρίες εμπορίας τροπικής ξυλείας και τις φάρμες που εγκαθίστανται στις πρώην δασικές εκτάσεις, η δηλητηρίαση των εδαφών, αλλά και των ανθρώπων από την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, που τελικά ωφελούν μόνον τις εταιρίες παραγωγής τους, η καταστροφή της βιοποικιλότητας και τόσα άλλα φαινόμενα περιβαλλοντικών καταστροφών δεν είναι τίποτα άλλο από τις επιδράσεις του κοινωνικοοικονομικού πλαισίου στο περιβάλλον.

Σοσιαλισμός και περιβάλλον

Μετά από όλα αυτά, είναι κατανοητό ότι η περιβαλλοντική προστασία είναι τόσο σύμφυτη με το σοσιαλισμό, όσο η περιβαλλοντική καταστροφή με τον καπιταλισμό, και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά αποτέλεσμα της ίδιας της φιλοσοφίας και των νόμων του κάθε συστήματος.

Ο καπιταλισμός είναι το σύστημα της «ατομικής» πρωτοβουλίας, που αυτό όμως σημαίνει του ανεξέλεγκτου ιδιωτικού κέρδους χωρίς καμιά πρόνοια για κανέναν και για τίποτε, με συνέπειες τους πολέμους, τις περιβαλλοντικές καταστροφές, την απώλεια της υγείας εκατομμυρίων ανθρώπων, για να κερδίσουν οι εταιρίες που παράγουν φυτοφάρμακα, χημικά, μεταλλαγμένα.

Ο σοσιαλισμός, αντίθετα, από τη φιλοσοφία του είναι ένα σύστημα που αφορά όλους τους εργαζόμενους ανθρώπους, στο οποίο δεν υπάρχει ατομικό ιδιωτικό κέρδος και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Το φιλοσοφικό πλαίσιο του σοσιαλισμού είναι ο Μαρξισμός, ο Διαλεκτικός και ο Ιστορικός Υλισμός. Ο σοσιαλισμός δρα σε μια ενότητα φύσης και ανθρώπινης κοινωνίας, οι Νόμοι του εκπορεύονται από τους Νόμους της Διαλεκτικής – αλλιώς δεν είναι σοσιαλισμός – και αυτό σημαίνει ότι η αρμονική ανάπτυξη με το περιβάλλον είναι συστατικό του στοιχείο.

Γεώργιος Μ. Σαρηγιάννης
Καθηγητής Πολεοδομίας ΕΜΠ 

Το κείμενο του καθηγητή Γ. Μ. Σαρηγιάννη δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Ιούνη του 2003, στα πλαίσια αφιερώματος στο περιβάλλον. Αναδημοσιεύεται εδώ με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.
 
ΠΗΓΗ:  ΚΑΤΙΟΥΣΑ

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Γιώργος Μητραλιάς - Προσοχή, κίνδυνος θάνατος: Όχι, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λε Πεν δεν είναι “ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα”!

[Φωτ. Mail on Line]

----------------------------------
Προσοχή, κίνδυνος θάνατος:
Όχι, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λε Πεν δεν είναι “ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα”!
του Γιώργου Μητραλιά

Το δημοσιευμένο στις 11 του περασμένου Μάρτη άρθρο μας για τις επερχόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές είχε τον εύγλωττο και συνάμα πολύ επίκαιρο τίτλο “Από την παρούσα αποσύνθεση του παλιού στην αυριανή ιστορική θεσμική και πολιτική κρίση”. (1) Αν ήταν να σχολιάζαμε τώρα τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου αυτών των προεδρικών εκλογών αλλά και τις βαθύτερες εξελίξεις που αυτά πυροδοτούν, δεν θα αλλάζαμε ούτε τον τίτλο, ούτε μια λέξη από το περιεχόμενο εκείνου του άρθρου. Κατά συνέπεια, τουλάχιστον προς το παρόν δεν θα είχαμε να προσθέσουμε κάτι το ουσιαστικό…

Αν όμως νοιώθουμε σήμερα την επιτακτική ανάγκη να επανέλθουμε στις γαλλικές εκλογές αυτό οφείλεται όχι μόνο στο γεγονός ότι μεσολάβησε μια “απρόβλεπτη” σημαντική εξέλιξη αλλά και ότι αυτή η εξέλιξη έχει άμεσες συνέπειες τεράστιας σημασίας σε όλη την Ευρώπη και ίσως ακόμα περισσότερο... στη δική μας χώρα. Αναφερόμαστε -προφανώς- στα προβλήματα που δημιούργησε η στάση του Ζαν Λυκ Μελανσόν -αλλά και των δυο “μικρότερων” υποψηφίων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς- στο ζήτημα της ψήφου των αριστερών στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, με δεδομένη την παρουσία σε αυτόν της Μαρίν Λε Πεν του ρατσιστικού, ακροδεξιού και άκρως επικίνδυνου Εθνικού Μετώπου.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΝ ΤΩ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ


ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΝ ΤΩ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ

1. ΟΙ ΔΥΟ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Θα ήθελα να ξεκινήσω με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, σύμφυτες, εν πολλοίς, στην έννοια της κρίσης. Μια πρώτη δυσκολία είναι ότι η έννοια αυτή, από την πολλή χρήση, μοιάζει να έχει χάσει τη σημασία της και το τι ακριβώς συνεπάγεται. Ο R. Koselleck,[1] σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του για τη γενεαλογία και τις διαχρονικές χρήσεις και μετατοπίσεις του όρου, σημειώνει ότι η έννοια της «κρίσης»:
   «Εξ αιτίας της μεταφορικής της ευελιξίας, απόκτησε βαρύτητα (importance). Υπεισέρχεται στη γλώσσα της καθημερινότητας. Γίνεται ένα κεντρικό σλόγκαν (catch-word, Schlagwort). Στον αιώνα μας δεν υπάρχει, ουσιαστικά, καμιά περιοχή της ανθρώπινης ζωής που να μην έχει εξεταστεί και ερμηνευτεί με τη βοήθεια αυτής της έννοιας με την εγγενή της απαίτηση για αποφάσεις και επιλογές» (2006, σ. 358).  
 
Πώς μπορούμε, συνεπώς, να αποκαταστήσουμε το νόημα μιας λέξης με τόσο γενικευμένη, μεταφορική και πολλαπλή χρήση; Διατυπώνω, λοιπόν, την άποψη ότι έχουμε δύο τρόπους, δύο Λόγους (discourses), με τους οποίους μιλάμε για το ζήτημα της κρίσης και, κατά συνέπεια, κατανοούμε την έννοια της. Υπάρχει, αφ’ ενός ο δημόσιος Λόγος, ο Λόγος των εφημερίδων, των πολιτικών, της καθημερινότητας, και, αφ’ ετέρου, ο επιστημονικός Λόγος. Η διαφορά τους, όχι πάντοτε εμφανής, είναι σημαντική.
Ο δημόσιος Λόγος τείνει στο να αναγάγει την κρίση στα φαινόμενα, να μιλήσει για συγκεκριμένα πράγματα, περιοχές της ανθρώπινης δραστηριότητας, τα οποία θεωρεί ότι είναι σε κρίση. Κατά καιρούς, συνεπώς, διάφοροι θεσμοί, οργανωτικές μορφές, κοινωνικές καταστάσεις, αξίες ή πρακτικές, περιοχές, πόλεις ή και συνοικίες μπορεί να θεωρηθούν ότι βρίσκονται σε μια κατάσταση κρίσης, σοβαρή ή λιγότερο σοβαρή. Στην περίπτωση αυτή η λέξη «κρίση» συνοδεύεται, σχεδόν πάντοτε, από έναν επιθετικό προσδιορισμό. Λόγου χάρη, μιλάμε για την οικονομική κρίση κι έχουμε στο μυαλό μας την κρίση του χρέους, τη δημοσιονομική κρίση, τον πληθωρισμό, την ανεργία, το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών ή την πτώση των τιμών του χρηματιστηρίου. Μιλάμε για την κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος και, βεβαίως, μπορεί ο καθένας να έχει στο μυαλό του κάτι διαφορετικό για το τι είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, ποιες είναι οι λειτουργίες του, και για το τι συνιστά την κρίση του. Μιλούσαμε στη δεκαετία του 1980 και του 1990 για την αποβιομηχάνιση και τις συνέπειές της στην κοινωνική οργάνωση και στην οργάνωση του χώρου. Μιλάμε σήμερα περισσότερο για την κρίση του περιβάλλοντος και την ενέργεια. Μιλάμε για την κρίση ταυτότητας, με αναφορά στα κοινωνικά υποκείμενα, την κρίση του θεσμού του γάμου, τη δημογραφική κρίση, την κρίση στη Μέση Ανατολή, τα μεταναστευτικά ρεύματα, την κρίση των πολιτικών κομμάτων, και ούτω καθεξής.[2] 

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

21 Ιανουαρίου 2017: Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις της ιστορίας σηματοδοτούν μια νέα εποχή - το ξύπνημα του αμερικανού γίγαντα!

 [3,6 - 4,5 εκατομμύρια διαδηλωτές στις ΗΠΑ διαδήλωσαν στις 21 Ιανουαρίου στο κάλεσμα των γυναικών  - Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία των ΗΠΑ | Δείτε το Χάρτη ΕΔΩ || Διαδηλώσεις σε όλον το κόσμο ΕΔΩ - Στην Αθήνα ΕΔΩ]
---------------------------------
21 Ιανουραίου 2017
Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις της ιστορίας σηματοδοτούν μια νέα εποχή και ...
(από μια γυναικεία διαδήλωση ξεκίνησε η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789 αλλά και η ακόμα μεγαλύτερη στη Ρωσία πριν από ακριβώς έναν αιώνα...)
 
το ξύπνημα του αμερικανού γίγαντα!
 
 του Γιώργου Μητραλιά
 

Αν και αρκετοί δεν το αντιλήφθηκαν, ή έκαναν πως δεν το αντιλήφθηκαν, αυτό που συνέβη στις 21 Ιανουαρίου 2017 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι στη κυριολεξία κοσμοϊστορικό: Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία των ΗΠΑ αλλά και στην ιστορία της ανθρωπότητας! Τουλάχιστον 4 και ίσως 5 και παραπάνω εκατομμύρια διαδηλωτές και διαδηλώτριες! Ένα γεγονός που σίγουρα γράφει Ιστορία και εγκαινιάζει μια νέα εποχή ταξικών αγώνων μετά από μια μακρά καταθλιπτική περίοδο υποχωρήσεων και ηττών…(1)

Το πρώτο συμπέρασμα είναι προφανές και ευνόητο: O αμερικανικός γίγαντας ξυπνάει και βγαίνοντας από την ατέλειωτη νάρκη του φέρνει τα πάνω κάτω σε όλο το κόσμο! Γιατί πέρα από την πρωτοφανή μαζικότητα, υπάρχει και η “ποιότητα” αυτών των διαδηλώσεων. Και πριν απ’όλα, η κατακλυσμική κυριαρχία των γυναικών που φέρνει ανεπαισθήτως στη μνήμη κάποιες άλλες γυναικείες διαδηλώσεις που σφράγισαν την ιστορία της ανθρωπότητας στους τελευταίους τρεις αιώνες. Ναι, ο πειρασμός είναι μεγάλος και υποκύπτουμε ευχαρίστως σε αυτόν θυμίζοντας ότι από μια γυναικεία διαδήλωση ξεκίνησε η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789 αλλά και η ακόμα μεγαλύτερη στη Ρωσία πριν από ακριβώς έναν αιώνα...

Όμως, υπάρχει και συνέχεια καθώς αυτή η γυναικεία διάσταση συμπληρώνεται και αποκτά όλη την εκρηκτική της γόμωση από την τεράστια συμμετοχή της νεολαίας που κυριαρχεί στο νέο και τόσο υποσχόμενο αμερικανικό κίνημα. Μιας νεολαίας μαχητικής και συνάμα ευαίσθητης, αλληλέγγυας και για αυτό ενωτικής και ενωμένης πέρα από τις “φυλετικές” και άλλες διαφορές που εκμεταλλεύονται εκείνοι που διαιρούν για να βασιλεύουν. Σε μια Ευρώπη που έχει σχεδόν ξεχάσει το νεολαιίστικο πρόσωπο των κοινωνικών διαμαρτυριών και εξεγέρσεων, είναι σίγουρα καλοδεχούμενο βάλσαμο ψυχής και αντικαταθλιπτικό φάρμακο το θέαμα των εκατομμυρίων αμερικανών νέων που γεμίζουν τους δρόμους δηλώνοντας μάλιστα... “σοσιαλιστές”...

Αλλά όχι μόνον αυτό. Ο ωκεανός των αυτοσχέδιων πλακάτ που έδινε τον τόνο και έκανε τόσο πολύχρωμες τις διαδηλώσεις είναι αδιάψευστος μάρτυρας της αυτενέργειας των διαδηλωτριών και διαδηλωτών. Σχεδόν ο καθένας και η καθεμιά κρατούσαν το δικό τους πλακάτ που είχαν φτιάξει με τα δικά τους χέρια και τα γνωστά “ευρωπαϊκά” μας “ετοιματζίδικα” πανώ ήταν απλώς ανύπαρκτα! Απόδειξη κι αυτή του συνειδητού πάθους των διαδηλωτών και διαδηλωτριών, που έκανε το ατέλειωτο πλήθος να πάλλεται, να βογγά και να ουρλιάζει σαν ένας άνθρωπος. Ακριβώς όπως συνέβαινε κάποτε στο μακρινό Μάη του ‘68…

Δράση ενάντια στη CETA | Σάββατο 28 Ιαν.2017 | Ερμού και Νίκης - Σύνταγμα - Ώρα 12:00


To Οικοσοσιαλιστικό blog συμμετέχει στη δράση ενάντια στη CETA ΕΔΩ ΕΔΩ.


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

150 χρόνια Καρλ Μαρξ "Το Κεφάλαιο" | 14-15 Ιανουαριου 2017 | Αίγλη Ζαππείου

Με αφορμή την επαίτειο των 150 χρόνων από την έκδοση του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου του Μαρξ, το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ - Παράρτημα Ελλάδας σε συνεργασία με το περιοδικό Θέσεις οργανώνουν ένα διήμερο διεθνές συνέδριο στην Αθήνα.

Το μείζον έργο του Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, αναγνωρίζεται ευρύτατα ως η θεωρητική αφετηρία για όλους όσοι ενδιαφέρονται για την αποκρυπτογράφηση και σε βάθος ανάλυση των εσωτερικών μηχανισμών λειτουργίας του καπιταλισμού. Το σύστημα των εννοιών και αναλύσεων που περιέχεται στο Κεφάλαιο παρέχει στους ριζοσπάστες στοχαστές τις απαραίτητες γνώσεις για να απομυθοποιήσουν τις «αλήθειες» των κυρίαρχων αστικών θεωρητικών σχημάτων, ιδεολογικών βεβαιοτήτων και συνεπαγωγών πολιτικής και επομένως αποκτά μεγάλη θεωρητική και πολιτική σημασία. Η Μαρξική «κριτική της πολιτικής οικονομίας» που αναπτύσσεται στο Κεφάλαιο και στα σχετιζόμενα με αυτό χειρόγραφα της περιόδου 1857-1867, διαμορφώνει μια ιδιαίτερη θεωρητική περιοχή, η οποία επιτρέπει την κατανόηση των σχέσεων οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας, των κινητήριων δυνάμεων και των τάσεων εξέλιξής τους, σε όλες τις κοινωνίες, όπου ο καπιταλιστικός τρόπος της παραγωγής είναι κυρίαρχος. Το Κεφάλαιο παραμένει επίκαιρο έργο και σημαντικό, ιδιαίτερα εν μέσω της παρούσας παγκόσμιας συστημικής οικονομικής κρίσης.

Το πρόγραμμα ΕΔΩ. VIDEO ΕΔΩ

ΠΗΓΗ ΕΔΩ


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Αποχαιρετώντας τον Φιντέλ Κάστρο "Ας αποχαιρετήσουμε τα όπλα και ας καθίσουμε όλοι μαζί σε πολιτισμένους τόνους, να δούμε τα σοβαρά προβλήματα της εποχής μας."

Η ιστορική ομιλία του Φιντέλ Κάστρο

FIDEL CASTRO

στα Ηνωμένα Έθνη το 1979 (ΒΙΝΤΕΟ) [ΕΔΩ]

Ο πύρινος του λόγος ήταν το απαύγασμα της αγωνίας εκατομμυρίων φτωχών ανθρώπων σε όλη την γη. Ο λόγος για την ιστορική ομιλία του Φιντέλ Κάστρο στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1979. 


“Κύριε Πρόεδρε. Κύριοι Αντιπρόσωποι..

Συχνά αναφέρονται τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αλλά πρέπει επίσης να ακουστούν τα Δικαιώματα της Ανθρωπότητας. Γιατί κάποιοι άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να περπατούν ξυπόλητοι; Για να μπορούν κάποιο άλλοι να μετακινούνται με πολυτελή αυτοκίνητα; Γιατί κάποιοι άνθρωποι να ζουν μόνο μέχρι τα 35 τους χρόνια, έτσι ώστε άλλοι να ζουν μέχρι τα 70; Γιατί κάποιοι άνθρωποι να είναι απελπιστικά φτωχοί… για να είναι κάποιοι άλλοι ανεκδιήγητα πλούσιοι;

Μιλάω στο όνομα των παιδιών όλου του κόσμου που δεν έχουν ούτε ένα κομμάτι ψωμί! Μιλάω, στο όνομα των άρρωστων ανθρώπων που δεν έχουν φάρμακα, μιλάω εκ μέρους εκείνων που τους στέρησαν το Δικαίωμα στην Ζωή και την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια. Κάποιες χώρες έχουν άφθονους πόρους, άλλοι δεν έχουν τίποτα.

Ποιά είναι η μοίρα τους; Να πεθάνουν από την πείνα;

Να υπάρχει για πάντα φτώχεια;

Ποιός είναι τότε ο σκοπός του πολιτισμού;

Γιατί τότε υπάρχει η ανθρώπινη συνείδηση;

Ποίος είναι ο σκοπός τότε των Ηνωμένων Εθνών;

Ποιός είναι τότε ο λόγος ύπαρξης της γης;

Δεν μπορούμε να μιλάμε έτσι για ειρήνη. Στο όνομα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπινων υπάρξεων, που πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα ή από ασθένειες που θα μπορούσαν να θεραπευτούν, κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο!

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ειρήνη με 900 εκατομμύρια αναλφάβητους ανθρώπους. Η εκμετάλλευση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες πρέπει να σταματήσει! Ξέρω ότι σε πολλές φτωχές χώρες, υπάρχουν επίσης Δούλοι και Αφέντες. Τώρα μιλάω στις πλούσιες χώρες, έτσι ώστε να συνεισφέρουν. Και στις φτωχές χώρες, έτσι ώστε να διανείμουν.

Αρκετά με τα λόγια! Χρειάζονται περισσότερες πράξεις!

Αρκετά με αυτά που μας κάνουν να αφαιρούμαστε, λείπουν χειροπιαστές πράξεις.

Αρκετά είπαμε για αυτό ..τη νέα, παγκόσμια οικονομική τάξη της σπέκουλας, που κανείς δεν καταλαβαίνει.

Θα πρέπει πλέον να μιλάμε για μια αληθινή και αντικειμενική τάξη, ώστε όλοι να καταλαβαίνουν. Εγώ δεν έχω έρθει εδώ σήμερα ως προφήτης της επανάστασης. Δεν έχω έρθει να καλέσω τον κόσμο σε βίαια εξέγερση. Έχουμε έρθει να μιλήσουμε για ειρήνη, για συνεργασία μεταξύ των λαών. Και έχουμε έρθει να προειδοποιήσουμε: εάν δε λύσουμε ειρηνικά και επιδέξια τις αδικίες και τις τρέχουσες ανισότητες, το μέλλον θα είναι ολέθριο.

Ο ήχος των όπλων, της απειλητικής γλώσσας, της κυριαρχίας στο παγκόσμιο σκηνικό, όλα πρέπει να σταματήσουν. Αρκετά με την ψευδαίσθηση ότι τα προβλήματα του κόσμου μας μπορούν να λυθούν με πυρηνικά. Οι βόμβες μπορεί να είναι ικανές να σκοτώσουν τους πεινασμένους, τους αρρώστους και τους αδαείς, αλλά δε μπορούν να σκοτώσουν την πείνα, την αρρώστια και την αμάθεια. Δεν μπορούν να σκοτώσουν την επανάσταση των λαών, και στο «ολοκαύτωμα» θα πεθάνουν και οι πλούσιοι, αυτοί που σε αυτόν τον κόσμο έχουν τα περισσότερα να χάσουν.

Ας αποχαιρετήσουμε τα όπλα και ας καθίσουμε όλοι μαζί σε πολιτισμένους τόνους, να δούμε τα σοβαρά προβλήματα της εποχής μας. Αυτή είναι η ευθύνη και το ιερό καθήκον όλων των πολιτικών. Και αυτή είναι η ουσιώδης προϋπόθεση για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους."

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Κυριακή 6 Νοεμβρίου | Αγώνας Δρόμου Μνήμης και Τιμής: Στρατόπεδο Χαϊδαρίου/Μπλόκ 15 - Σκοπευτήριο Καισαριανής | Συμμετείχαν 650 δρομείς σε μια απόσταση 14 χιλιομέτρων

 Μανώλης Γλέζος (Αντιστασιακός κ.ά)  -  Δημήτρης Βίτσας (Υφυπουργος Εθνικής Άμυνας) -  Ρένα Δούρου (Περιφερειάρχης Αττικής) - Χαρά Καφαντάρη (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) - ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας και αντιπροσωπία των Ενόπλων Δυνάμεων στην εκδήλωση.

 Οι δρομείς στην Αθήνα [φωτ. ΑΠΕ]

 Αποκλειστικές φωτογραφίες | Οι δρομείς μέσα στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου ξεκινούν τον "αγώνα" δρόμου χωρίς νικητές και νικημένους | Στις μπλούζες των δρομέων - εκεί που ήταν ο αριθμός συμμετοχής υπήρχε ένα μήνυμα των κρατουμένων κομμουνιστών προς τους δικούς τους -  στο δρόμο που τους  πήγαιναν για εκτέλεση, από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. 


Αναδημοσεύουμε από την ΑΥΓΗ

Ο αγώνας δρόμου-πορεία απόστασης 14 χλμ με την ονομασία «Δρόμος Μνήμης και Τιμής Μπλοκ 15» ξεκίνησε από το στρατόπεδο Χαιδαρίου-Μπλοκ 15 και τερμάτισε στον τόπο εκτελέσεων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής

«Προσκλητήριο ιστορικής μνήμης και τιμής κι όχι μνημόσυνο. Τιμάμε αυτούς που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας» δήλωσε ο Δημήτρης Βίτσας λίγο πριν ξεκινήσει ο λαϊκός αγώνας δρόμου μνήμης και τιμής στους Έλληνες αγωνιστές που κρατούνταν υπό ναζιστική κατοχή στο στρατόπεδο του Χαΐδαρίου κι εκτελέστηκαν στην Καισαριανή.

Ο αγώνας δρόμου-πορεία απόστασης 14 χλμ με την ονομασία «Δρόμος Μνήμης και Τιμής Μπλοκ 15» ξεκίνησε από το στρατόπεδο Χαιδαρίου-Μπλοκ 15 και τερμάτισε στον τόπο εκτελέσεων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής τιμώντας τη μνήμη των Ελλήνων ηρώων.

Η διαδρομή που ακολουθήθηκε ήταν η ίδια με εκείνη που επέλεγαν τα γερμανικά καμιόνια για να μεταφέρουν τους Έλληνες αγωνιστές, ενώ οι δρομείς ήταν φορείς μηνυμάτων που πετούσαν από τα καμιόνια οι αγωνιστές στο δρόμο προς τον τόπο εκτέλεσής τους. Στις φανέλες τους οι συμμετέχοντες είχαν τυπωμένο εκτός από τον αριθμό συμμετοχής τους αυτά τα μηνύματα.

«Δεν τρέμω καθόλου αλλά γράφω όρθιος. Αναπνέω για τελευταία φορά τον μυρωμένο ελληνικό αέρα. Χαίρε Ελλάδα,πατρίδα ηρώων, Αύριο τουφεκίζομαι, ζήτω η γλυκιά μας Ελλάδα».

Στον αγώνα συμμετείχε κι ο 73χρονος Γρηγόρης Τσιγάρας που έτρεξε για την μνήμη του πατέρα του που εκτελέστηκε, ενώ στον αγώνα συμμετείχε κι η Ολυμπιονίκης Αθανασία Τζουμελέκα. Παρών στην εκδήλωση ήταν κι ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης καθώς ετοιμάζει ταινία με αυτό το θέμα. «Ήρθαμε να τιμήσουμε αυτούς που αγωνίστηκαν για εμάς που καθόμαστε στους καναπέδες μας».

Στον τερματισμό υποδέχονταν τους δρομείς ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Βίτσας, η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας αλλά κι ο Μανόλης Γλέζος κρατώντας κόκκινα τριαντάφυλλα.

«Εδώ θυσιάστηκαν οι αγωνιστές για να μην υποταχθούμε. Αυτό το παράδειγμα πρέπει να ακολουθήσουμε» δήλωσε συγκινημένος. Ακολούθησε βράβευση έξι πρώτων ανδρών κι έξι πρώτων γυναικών, ενώ δόθηκαν μετάλλια σε όλους τους συμμετέχοντες.

Από ην πλευρά του, ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας αναφέρθηκε στους χιλιάδες κρατουμένους που έζησαν φυλακισμένοι, ενώ έκανε ιδιαίτερη αναφορά στους 200 κρατούμενους κομμουνιστές της Ακροναυπλίας που παραδόθηκαν από την μεταξική δικτατορία στις κατοχικές δυνάμεις. Έχουμε και μελανές σελίδες στην ιστορία μας.

«Σε αυτό το κτίριο έχει φωλιάσει η ιστορία, έχει περάσει το μεγαλείο των ανθρώπων που νίκησαν τον θάνατο έμπρακτα με αγώνες.Όραμά μας να γίνει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές.

» Δεν διαφυλάττουμε και προστατεύουμε μόνο αυτό το μνημείο ιστορίας, αλλά με σεβασμό και δέος θα το αναδείξουμε και σε ένα ανοιχτό σχολείο νεότερης ιστορίας που θα δίνει μαθήματα δημοκρατίας, πατριωτισμού κι αγώνα ενάντια στον φασισμό» τόνισε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας και υπογράμμισε ότι «ζούμε σε μια περίπλοκη κι αντιφατική περίοδο, ένα σταυροδρόμι ιστορίας. Οι παλιές αντιθέσεις που είχαμε ξεχάσει αναβιώνουν.Είναι περίοδος που ο καθένας και καθεμιά διαλέγει πλευρά. Αυτήν την κληρονομιά πρέπει να τιμήσουμε.Η δική μας πλευρά είναι η δημοκρατία,οι ανθρώπινες αξίες».

Με τον αγώνα δρόμου ολοκληρώνονται οι εκδηλώσεις «Η Αθήνα ελεύθερη» που διοργάνωσε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας κι η Περιφέρεια Αττικής για τον εορτασμό της 72ης επετείου απελευθέρωσης της Αθήνας από τη ναζιστική Κατοχή στις 12 Οκτωβρίου 1944.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

ΗΠΑ: Απίστευτη ωμή βία κατά των Ιθαγενών Λαών που πολεμούν για όλους μας! (Βίντεο)

 TO VIDEO ΕΔΩ


Του Γιώργου Μητραλιά
ΠΗΓΗ CONTRA XREOS


Οι συγκλονιστικές εικόνες κρατικής βίας αλλά και λαϊκής αντίστασης που θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί δεν είναι από κάποιο από τα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, έστω και αν σε αυτές πρωταγωνιστούν οι ένοπλες δυνάμεις της παγκόσμιας υπερδύναμης. Είναι από το ίδιο το εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, από τη Βόρεια Ντακότα όπου εδώ και έξι μήνες (!) οι Ιθαγενείς Σιού και οι υποστηρικτές τους κλιμακώνουν αυτό που πιθανόν είναι η πιο χειροπιαστή, σημαντική και σημαδιακή πάλη ενάντια στους πρωταίτιους της κλιματικής καταστροφής, στις πολυεθνικές του πετρελαίου.

Με λίγα λόγια, όλα άρχισαν όταν ο τεράστιος πετρελαιαγωγός που έχει σχεδιαστεί να διασχίσει τέσσερις πολιτείες των ΗΠΑ (Νότια και Βόρεια Ντακότα, Άϊοα και Ιλινόϊ) έφτασε στα εδάφη των Σιού και οι κατασκευαστές του άρχισαν τις εργασίες για να τον περάσουν κάτω από τον ποταμό Μισούρι που δίνει νερό και ζωή στους Σιού και σε εκατομμύρια κατοίκων της περιοχής. Πολύ γρήγορα, συνέβη κάτι μοναδικό στην ιστορία των Ιθαγενών Εθνών αλλά και των ΗΠΑ: Από παντού συνέρρευσαν αντιπροσωπείες όλων των 284 Ιθαγενών φυλών και εθνών όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και όλης της αμερικανικής ηπείρου, από τον Καναδά και την Αμαζονία μέχρι τη Γη του Πυρός! Και επιπλέον, μέρα με τη μέρα πλήθαιναν οι διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε δεκάδες πόλεις των ΗΠΑ αλλά και στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού, στο Λονδίνο ή στο Δουβλίνο, με αποκορύφωμα τη χτεσινή κατάληψη από αλληλέγυους διαδηλωτές του κεντρικού προεκλογικού κέντρου της Κας Κλίντον στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης! Ο λόγος προφανής: Ο ηρωικός και συνάμα παραδειγματικός αγώνας στο Standing Rock είναι μοναδικός στα παγκόσμια χρονικά καθώς είναι ταυτόχρονα... πολλοί αγώνες μαζί! Όπως το λέει θαυμάσια ο μεγάλος Τεξανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και αγωνιστής Jim Hightower, «δεν είναι μια απλή είδηση αλλά η πανοραμική ιστορία των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι πραγματικό ρεάλιτι σόου (real reality show) –ένα πολιτιστικό, πολιτικό και ηθικό δράμα με πρωταγωνιστές τη γενναιότητα των από κάτω, τον ταξικό πόλεμο, τις πανάρχαιες ιεροτελεστίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους υπερασπιστές των κοινών αγαθών, και τους πιο αποτρόπαιους Τεξανούς πετρελαιάδες…». Θα προσθέταμε και τις αρκετές μεγάλες τράπεζες που χρηματοδοτούν τον πετρελαιαγωγό (3,5 δις. δολάρια) και φυσικά το αμερικανικό κράτος και τις –κατασταλτικές και άλλες- αρχές του που κάνουν επίδειξη ωμής βίας αλλά και μπαμπεσιάς καθώς δεν διστάζουν να παραβιάσουν, για νιοστή φορά, τις συμφωνίες που οι κυβερνήσεις τους είχαν συνυπογράψει με τους Σιού ανά τους αιώνες!

Αγαπητέ αναγνώστη, φυσικά θα αναρωτηθείς πώς είναι δυνατό να συμβαίνουν στις ΗΠΑ όλα αυτά εδώ και μήνες και να μην έχεις ούτε ακούσει ούτε διαβάσει το παραμικρό. Όμως μην απορείς. Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη, όλα τα «μεγάλα» ΜΜΕ σιωπούν πεισματικά και δεν λένε λέξη για τον καταιγισμό των –συχνά ιστορικών- γεγονότων που διανθίζουν αυτό που αποκαλούμε «σημερινή βορειοαμερικανική κοσμογονία». (1) Ωστόσο, μάταιος ο κόπος τους. Το καραγκιοζιλίκι της αντιπαράθεσης Χίλαρι-Τραμπ τελειώνει σε λίγες μέρες και η κοχλάζουσα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα των ΗΠΑ θα αποκαλυφθεί πάρα πολύ σύντομα σε όλο το ελπιδοφόρο μεγαλείο της. Παρακολούθησε λοιπόν το βίντεο που ακολουθεί έχοντας όμως πάντα κατά νου ότι δεν σου δίνει παρά μια πρώτη γεύση των όσων συγκλονιστικών θα αρχίσουν να διαδραματίζονται αμέσως μετά από τις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου…

Σημειώσεις:

1. Για μια ακόμα φορά, θυμίζουμε ότι για να σπάσει ο τοίχος της σιωπής που περιβάλει συστηματικά όλες τις τόσο κρίσιμες αμερικανικές εξελίξεις, υπάρχει το πλούσιο σε καθημερινή πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα στις ΗΠΑ (ειδήσεις, βίντεο, άρθρα του αμερικανικού τύπου, τοποθετήσεις συλλογικοτήτων, αναλύσεις, διεργασίες μέσα στο κίνημα) Facebook της Πρωτοβουλίας Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς : https://www.facebook.com/GreeksForBerniesMassMovement/

https://www.facebook.com/unicornriot.ninja/videos/364876927179868/?hc_ref=PAGES_TIMELINE

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Γιώργος Δημαράς: "Αυτή η πολιτική, παρότι εν μέρει γίνεται «εξ’ ανάγκης» είναι πολιτική απόκλισης της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ από την Οικολογία"

Γεώργιος Δημαράς
Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Β’ ΑΘΗΝΑΣ από τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ

ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΡΙΖΑ: Σύγκλιση ή απόκλιση Αριστεράς και Οικολογίας;
(το άρθρο δημοσιευθηκε στην Αυγή)

Στην χρονική περίοδο που διανύουμε, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι δυνάμεις του «Νεοφιλελευθερισμού» κέρδισαν έδαφος συνολικά στον πλανήτη. Χτίζονται οικονομίες που συγκεντρώνουν τον πλούτο σε λίγους (1% του πληθυσμού της γης κατέχει πλούτο όσο το υπόλοιπο 99% του παγκόσμιου πληθυσμού).

Διαμορφώνεται μία παγκόσμια οικονομία με την κυριαρχία των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι συνέπειες αυτής της εξέλιξης είναι η διαμόρφωση ενός άδικου και ασταθούς παγκόσμιου κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Σήμερα ζούμε την νέα πραγματικότητα της "νεοφιλελεύθερης" παγκοσμιοποίησης.

Σε τούτη τη νέα πραγματικότητα η ελληνική αριστερά, με τον ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να εκφράσει τα αιτήματα του κόσμου της εργασίας για κοινωνική δικαιοσύνη, οραματιζόμενη ένα δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Επέλεξε να διαχειριστεί ως Κυβέρνηση το υπάρχον σύστημα προσπαθώντας να το μεταρρυθμίσει.

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής, εάν το δούμε στη δυναμική της εξέλιξής του, είναι η πιθανή κατάρρευση τοπικών ή περιφερειακών οικονομιών και ένα "ντόμινο" της παγκόσμιας οικονομίας που οικοδομείται με ένα σχέδιο υπερ-συγκέντρωσης των μέσων παραγωγής, της εξουσίας και του παγκόσμιου πλούτου σε πολύ λίγους. Στην κατεύθυνση αυτή μας οδηγούν επιταχυνόμενα, με την προώθηση και των διατλαντικών εμπορικών συμφωνιών TTIP και CETA.

Η νέα πραγματικότητα είναι αυτή της πιθανής κατάρρευσης οικονομιών και κοινωνιών που θα φέρει μεγαλύτερη δυστυχία αλλά και τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές, που θα είναι μεγαλύτερες από αυτές που γνωρίσαμε μέχρι τώρα (Αμαζόνιος, κλιματικές αλλαγές, λιώσιμο πάγων, ερημοποίηση, ρύπανση ποταμών, λιμνών και θαλασσών).

Το ζητούμενο σήμερα για κάθε χώρα είναι να οικοδομήσει ένα άλλο μοντέλο ευσταθούς οικονομίας διαφορετικό από αυτό που της σερβίρεται από τις δυνάμεις της "νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης".

Το μοντέλο αυτό της βιώσιμης οικονομίας έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που το προσδιορίζουν και δεν περιορίζεται στην ονοματολογία ως "βιώσιμου" που τη χρησιμοποιούν πολλά κόμματα με μεγάλη ευκολία, χωρίς να το εννοούν και κυρίως χωρίς να κάνουν τίποτα για τούτο.

Σε αυτό το μοντέλο της βιωσιμότητας αφιερώνεται μικρό μόνο μέρος στα κείμενα και τον προβληματισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Από το βασικό σκεπτικό του λείπει η στρατηγική οικοδόμησης ενός άλλου τύπου οικονομίας, που εκτός από δίκαιη θα είναι ισχυρή και υγιής, ώστε να μην καταρρέει σε περιφερειακούς ή παγκόσμιους κλυδωνισμούς και εδώ δεν εννοώ τις προτάσεις για την προστασία του περιβάλλοντος.

Η χάραξη του δρόμου της βιωσιμότητας προφανώς θα είναι σε άλλη κατεύθυνση από τον Νεοφιλελευθερισμό. Επομένως η "λυδία λίθος" για την ορθή πολιτική βιωσιμότητας και για τις συμμαχίες είναι η στάση μας απέναντι στο νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό της κοινωνίας και της οικονομίας.

Ένας βαθύς μετασχηματισμός του κοινωνικού – οικονομικού συστήματος σε βιώσιμη και δίκαιη κατεύθυνση θα πρέπει ναέχει ως βασικούς άξονες τα αιτήματα που έφεραν νέα κινήματα που αμφισβητούν το σημερινό μοντέλο τόσο στην παραγωγή όσο και στην κατανάλωση.

Η οικολογική σκέψη προτείνει ένα διαφορετικό σχέδιο οικοδόμησης μίας βιώσιμης οικονομίας που έχει τα εξής χαρακτηριστικά :

· Θα αντέχει σε όποιες διεθνείς κρίσεις και δεν θα καταρρέει.

· Θα εξασφαλίζει τη διατροφική αυτάρκεια των ελλήνων πολιτών και σε περιπτώσεις αναταράξεων.

· Θα διασφαλίζει όλα τα χαρακτηριστικά βιωσιμότητας και ανθεκτικότητας: Αποκέντρωση, ισχυρές τοπικές οικονομίες, ισορροπία μεταξύ τομέων παραγωγής (όχι τουριστική μονοκαλλιέργεια), οικονομία φυσικών πόρων, προστασία του περιβάλλοντος, αειφορική παραγωγή, αντικαταναλωτική συμπεριφορά κ.λ.π.

Απαιτείται πρόγραμμα με βήματα ενίσχυσης των τοπικών οικονομιών, με αποκέντρωση, διοικητική, οικονομική και πληθυσμιακή. Επίσης πρόγραμμα για αυτάρκεια ή έστω σχετική αυτάρκεια στα τρόφιμα με συγκεκριμένα μέτρα, αλλά οπωσδήποτε πλεονασματικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών στα αγροτικά προϊόντα. Το σημερινό ποσοστό της αγροτικής παραγωγής που είναι 3,8% επί του ΑΕΠ πρέπει να διπλασιαστεί, κάτι που θα οδηγήσει σε οικονομική ανεξαρτησία.

Η λογική της οικονομίας των φυσικών πόρων μας οδηγεί σε ένα σύστημα κυκλικής οικονομίας για την καλύτερη αξιοποίηση και τον περιορισμό της σπατάλης.

Μια οικονομία με όρους βιώσιμης ανάπτυξης και αειφορίας σημαίνει πρακτικά στροφή σε ένα διαφορετικό μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, που κινείται στα οικολογικά όρια του οικοσυστήματος και του πλανήτη.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με διακηρυγμένο στόχο το «όχι στη λιτότητα», δεν εκφράζει την Πολιτική Οικολογία. Αυτός ο στόχος σε συνθήκες ανοικτών οικονομικών συνόρων, σε χώρες χωρίς παραγωγική βάση και χωρίς εθνικό νόμισμα δεν είναι μεσοπρόθεσμα υλοποιήσιμος. Οι υποσχέσεις για κατάργηση της λιτότητας αποτελούν κάτι διαφορετικό από την εξάλειψη της φτώχειας. Οι υποσχέσεις παροχών σε κλίμα συρρίκνωσης του ΑΕΠ οδηγούν σε πολιτική ελλειμμάτων, η δε πολιτική ελλειμμάτων διατηρεί την εξάρτηση από τους δανειστές.

Η πολιτική της οικολογίας για οικονομία φυσικών και ανθρωπίνων πόρων δεν εκφράζεται από το σύνθημα «όχι στη λιτότητα». Αντίθετα, χρειάζεται σταθεροποίηση της συνολικής κατανάλωσης, λύνοντας με δίκαιη ανακατανομή τα προβλήματα των φτωχών και εξαθλιωμένων.

Πρέπει να δείξουμε στο λαό ένα σχέδιο συνειδητής επιλογής για αλλαγή καταναλωτικής συμπεριφοράς και τρόπου ζωής για να οδηγηθούμε στη λεγόμενη δίκαιη αλλά και «βιώσιμη ευημερία» ή «λιτή ευημερία» ή «δίκαιη λιτότητα».

Επομένως η άποψη, ότι η Πολιτική Οικολογία περιέχεται στο πρόγραμμα και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν ευσταθεί. Περιέχονται αρκετά σημεία, περισσότερα από άλλα κόμματα, αλλά η Οικολογία δεν εμποτίζει επαρκώς το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική της κυβέρνησης.

Για να γίνει πιο συγκεκριμένη η αναφορά θα φέρω μερικά παραδείγματα:
1. Δρομολογούνται νέα οδικά έργα πέραν της αποπεράτωσης των ημιτελών. Η πολιτική βιωσιμότητας απαιτεί τολμηρό αναπροσανατολισμό των πόρων π.χ. σε έργα υποδομής αγροτικής παραγωγής, τυποποίησης και συσκευασίας των αγροτικών προϊόντων (αρδευτικά έργα, έργα ορθής αξιοποίησης των υδάτων, αποκατάσταση εδαφών κλπ).
2. Δρομολογούνται νέες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες (σύνθετες) με φορολογικά και πολεοδομικά κίνητρα. Τούτο οδηγεί τον τουρισμό από τις μικρομεσαίες μονάδες σε μεγάλες μονάδες και αυξάνει την ανισορροπία της ελληνικής οικονομίας. Δεν φέρνω το αρνητικό παράδειγμα της πώλησης και ανοικοδόμησης του «Ελληνικού» γιατί υπήρχαν υπογεγραμμένες συμβάσεις και μνημονιακές δεσμεύσεις. Πάντως, το όλο σχέδιο της επένδυσης είναι σε μη οικολογική κατεύθυνση.
3. Επανέρχονται τα σχέδια εξόρυξης υδρογονανθράκων στις περιοχές του Πατραϊκού Κόλπου και Ιονίου Πελάγους, καθώς υλοποιούνται και νέες λιγνιτικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος.

Αυτή η πολιτική, παρότι εν μέρει γίνεται «εξ’ ανάγκης» είναι πολιτική απόκλισης της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ από την Οικολογία.